Një mëngjes u zgjuat, filluat të lani dhëmbët dhe vërejtët pak gjak gjatë larjes. E injoruat atë që patë. Vërejtët gjithashtu se mishrat e dhëmbëve ishin të kuq, të fryrë dhe pak të ndjeshëm në prekje. Edhe këtë e neglizhuat… Ditët kaluan, sasia e gjakut gjatë larjes së dhëmbëve u rrit gradualisht, por as kjo nuk ju shtyu të ndërmerrnit diçka. Pas një kohe, kur u shfaq dhimbje e fortë që ndikonte në cilësinë e jetës suaj, kur vërejtët se goja ju mbushej me gjak gjatë larjes së dhëmbëve dhe dhëmbët filluan të lëkunden, u drejtuat te stomatologu, i cili ju tha se ndodheshit në stadin terminal të parodontopatisë. Zgjidhja e vetme ishte ndërhyrja kirurgjikale, e cila, sado mirë të realizohej, nuk mund të garantonte 100% që nuk do të humbnit një ose më shumë dhëmbë.
Le të jetë ky hyrje vetëm një paralajmërim dhe të kthehemi në të tashmen. Ende nuk i keni këto simptoma dhe le të ndalemi te problemi i parodontopatisë, një nga sëmundjet më të shpeshta të dhëmbëve dhe kavitetit oral, krahas kariesit. Si ta parandalojmë dhe, nëse shfaq simptomat e para, si ta ngadalësojmë maksimalisht dhe të parandalojmë humbjen e dhëmbëve?
Parodontopatia është një sëmundje e aparatit mbështetës të dhëmbit dhe shkaktohet nga bakteret e pllakës dentare. Ajo lind si pasojë e higjienës së papërshtatshme orale, qoftë për shkak të mungesës së rregullsisë apo mënyrës së gabuar të pastrimit. Pra, qëllimi nuk është thjesht të lani dhëmbët, por t’i pastroni si duhet!
Parodontopatia zakonisht fillon me inflamacion të mishrave të dhëmbëve – gingivitin. Në këtë fazë, mishrat janë pak të kuq dhe gjakosin lehtë gjatë prekjes ose larjes së dhëmbëve, por ende nuk ka dhimbje. Me kalimin e kohës, procesi përparon, mishrat tërhiqen, ekspozohen qafat e dhëmbëve dhe ndodh atrofi e kockës së nofullës, duke çuar në formimin e xhepave periodontalë (hapësira midis mishrave të inflamuara dhe rrënjës së dhëmbit). Prania e këtyre xhepave, së bashku me gjakderdhjen, është simptoma kryesore e parodontopatisë. Në këtë fazë dhëmbët bëhen të ndjeshëm ndaj stimujve mekanikë dhe termikë. Neglizhimi i simptomave lejon përhapjen e proceseve destruktive në kockën alveolare, duke çuar në abscese periodontale dhe, në fazat përfundimtare, në lëkundje dhe rënie të dhëmbëve.
Është fakt që parodontopatia nuk mund të shërohet plotësisht, por vetëm të ngadalësohet. Pikërisht për këtë arsye, parandalimi dhe metodat parandaluese kanë rëndësi të madhe. Kjo përfshin kontrolle të rregullta te stomatologu çdo 6 muaj, por edhe masa të tjera. Stomatologu bën pjesën e tij – kontrollin dhe këshillat – por edhe pacienti duhet të luajë rolin e vet, që është ruajtja e rregullt dhe cilësore e higjienës orale.
Është e nevojshme të lahen dhëmbët pas çdo vakti për të larguar pllakën dentare të mbushur me baktere. Parandalimit të parodontopatisë i ndihmon shumë edhe edukimi i pacientit për rëndësinë e përdorimit të pastave medicinale të dhëmbëve, të cilat falë përbërësve aktivë (që i dallojnë nga pastat kozmetike) mbrojnë indet dentare nga bakteret e pllakës.
Një nga këto pasta medicinale është Lacalut. Përbërësit e saj kryesorë janë:
Megjithatë, roli i pastave medicinale nuk është vetëm parandalimi. Përdorimi i rregullt mund të ngadalësojë ndjeshëm parodontopatinë në fazat fillestare dhe të ndikojë pozitivisht në gjakderdhjen dhe xhepat periodontalë. Ky efekt i dedikohet aluminium lactat, i cili ka veprim hemostatik (ndalon gjakderdhjen) dhe efekt astringjent, duke shtrënguar sipërfaqësisht indin dhe duke ndihmuar në uljen e thellësisë së xhepave periodontalë.
Gjithashtu nuk duhet harruar efekti antiinflamator i alantoinës dhe bisabololit, përbërës aktivë të bimëve kamomil dhe gavez, të pranishëm gjithashtu në pastat medicinale Lacalut.
Siç shihet, të gjithë përbërësit e pastave medicinale kanë rolin e tyre. Nuk ka më pak ose më shumë të rëndësishëm, sepse vetëm veprimi i përbashkët – sinergjia – siguron parandalim të mirë dhe efektivitet në qetësimin e simptomave të fazave të hershme të sëmundjes periodontale. Pikërisht kjo është ajo që i dallon pastat medicinale (si Lacalut) nga pastat e zakonshme kozmetike.
